هزار مرتبه خورشيد

 

زحلِ زيباي من!

فانوس شب هايم!

در اين كهكشانِ بي نهايت

                     خوش درخشيدي!

ولي افسوس كه مرا

                 چونان كه ديگران ديدند

                                       مي ديدي!

 

***

من قاريِ تواَم!

به چارده روايت

            مي خوانمت

                     و ناگهان

                    "حافظ"  مي شوم  تو را

                              آيه

                                     آيه

                                           آيه!

 

***

پيراهنت را در باد بتكان

                        نازنين!

                            تا آسمان متولّد شود!

پيراهنت!

        كه خورشيد

                 از آن باريده است!

پاره هاي پيراهنت

              آسماني است!

                         جوانم مي كند!

 

 

 

 

و زلالي چشمانت قيامتي است!

هيچگاه دو اقيانوس را

              دو خورشيد را

                     و دو آسمان را

                         چنين همجوار نديده بودم

                                كه چشم هاي تو را!

 

***

مژگانِ تو منتشر شده از نورند

و نگاهت

        شهابي نابهنگام و تيزرو

كه تيرگي هاي دلم را

                  ماهرانه و نافذ

                            نشانه رفته است!

 

***

بالا بلند!

ميان پيشاني و لب هاي تو

                 هزار غزل ناب

                              مي گنجد!

                 هزار چشمه ي روشن

                           تا آسمان، فوّاره مي زند!

                هزار مرتبه خورشيد

                              تا جاودان، مي شكفد!

 

***

پس

     "متبرّك باد  نامِ تو!"

            و متبرّك باد نگاه و كلام تو!