ادبیات آسمانی

هزار مرتبه خورشيد

زحلِ زيباي من!

فانوس شب هايم!

در اين كهكشانِ بي نهايت

خوش درخشيدي!

ولي افسوس كه مرا

چونان كه ديگران ديدند

مي ديدي!

***

من قاريِ تواَم!

به چارده روايت

مي خوانمت

و ناگهان

"حافظ" مي شوم تو را

آيه

آيه!

***

پيراهنت را در باد بتكان

نازنين!

تا آسمان متولّد شود!

پيراهنت!

كه خورشيد

از آن باريده است!

پاره هاي پيراهنت

آسماني است!

جوانم مي كند!

و زلالي چشمانت قيامتي است!

هيچگاه دو اقيانوس را

دو خورشيد را

و دو آسمان را

چنين همجوار نديده بودم

كه چشم هاي تو را!

***

مژگانِ تو منتشر شده از نورند

و نگاهت

شهابي نابهنگام و تيزرو

كه تيرگي هاي دلم را

ماهرانه و نافذ

نشانه رفته است!

***

بالا بلند!

ميان پيشاني و لب هاي تو

هزار غزل ناب

مي گنجد!

هزار چشمه ي روشن

تا آسمان، فوّاره مي زند!

هزار مرتبه خورشيد

تا جاودان، مي شكفد!

***

پس

"متبرّك باد نامِ تو!"

و متبرّك باد نگاه و كلام تو!

+ نوشته شده توسط تنهاترين تنهایان در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:47 |

خورشيد در آينه + حسرت!

۱) خورشيد در آينه

چشمانتان

چه رازِ غريبي دارند!

گاهي دو اخترند

در آسمان عشق!

گاهي شبند

در عمق انزوا!

من با شب و ستاره مأنوسم!

****

آي چشم هاي ناشناس!

كه غرقه مي كنيدم

در موج هاي زرين و نقره فام كهكشان

كه از ظُلامتان، سايه مي شوم

هميشه آينه ام باشيد

كه خورشيد را

در آينه مي بينم!

۲) حسرت!

زندگي فرصتِ كوتاهي است!

كافي نيست

براي ستاره برچيدن

از چشم هايت!

و براي من

كه تو را رصد كنم!

****

اين جا چسبيده اي بر شانه هايم

و هيچ اسطرلابي نمي تواند

مرا از جذبه هاي تنت جدا ببيند!

تمامِ قصّه همين بوده است:

"زندگي فرصت كوتاهي است!

كافي نيست براي ستاره برچيدن

از چشم هايت!"

+ نوشته شده توسط تنهاترين تنهایان در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:37 |

چه کسی می آید؟!

ديدگانم امشب منتظرند

دست هايم، نيز

و دلم از شادي سرشار است!

*******

چه شب زيبايي است!

چه كسي مي آيد؟!

ماه امشب چه فروغي دارد!

آسمان شفّاف است!

اختران مي رخشند!

و من امشب از شعر

و شكوه و نور آينه سرشارم!

خواب، گويي امشب

راه چشمانم را گم كرده ست

كه هنوز

من و شب منتظريم

و من و شعله ي زرّين چراغ

هم چنان بيداريم!

چه كسي مي آيد؟!

باورم نيست كه برمي گردي!

ناز چشمان تو رازي است كه من

سال ها قبل اگر آن را مي فهميدم

بر سيه بختي خويش

ايمان مي آوردم!

آه، امروز كه من

غرق در شور نگاه تو شدم

چه كسي دست مرا مي گيرد؟!

من در اين ظلمت دردآلوده

راه خود گم كردم!

من به يك روزنه ي كوچك نور

من به ياري كسي محتاجم!

برق چشمان تو آيا

روزي

تيرگي هاي دل تنگ مرا

روشني خواهد داد؟!

گم شدم در شب ظلمت

حيف!

آ...ي خورشيد درخشان،

مددي!...

+ نوشته شده توسط تنهاترين تنهایان در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:34 |

خورشيد خاور

( پيشكشِ روانِ تابناكِ زنده ياد دكتر تقي عدالتي، بنيان گذارِ انجمن نجوم آماتوري توس )

آزاده و باشكــوه و حـق بـاور بود

سرحلقـه ي مردمان دانشـور بود

با عزّت و آزادگي، آن مردِ ستـرگ

خورشيـدِ همـاره روشنِ خـاور بود

*********

بگـذار كـه در هزاره ي چشمـانت

ره بـاز كنــم به باره ي چشمـانت

بگـذار كه كهكشــان دل پر گردد

از اين شبِ پر ستاره ي چشمانت

+ نوشته شده توسط تنهاترين تنهایان در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:30 |