بانوی مهر

 

 

شاید خورشید را

              در قلب خویش پنهان می کنی

                                                  تا روزی

                                                        به تمنّای آغوش من ببخشی!

 

من

   امشب

         شعله ام!

بیا و به تماشا بنشین

                        ای ماه!

                            شعله های سرکشم را

                                                     تا سحرگاه!

 

خورشیدِ من!

           مرا به آفتابِ نگاهت بسپار

                                     به چشمه سارانِ زلالِ خنده هایت

مهربانِ من!

           مرا به ماندگاری مهر خویش بسپار

                                           به لرزش های شیرینِ دوست داشتنت!

 

نمی دانم چرا؟!

                   امّا

                     با تمام این تاریکی ها

                                             شب را نمی بینم!

ستاره هایی را می بینم

                        که دارند برایم می رویند

                                                  و ماهی که ...!

 

چشمانت

         ایجازِ آسمان ها

و آغوشت

          شرمِ خورشیدهاست!

 

هیچ نشانی ندارید

                 از خورشیدکانی که نخشکیده باشند

                                                            در سرما؟!

 

بانویِ مهر!

           ماهِ کدامین آسمانی

                                که در زمین روییدی؟!